Het Ruusbroecgenootschap werd gesticht in 1925 door vier Jezuïeten met een achtergrond in de studie van de Nederlandse filologie: Desideer Stracke, Jozef Van Mierlo, Leonce Reypens en Jan-Baptist Poukens. Hun doel was het bestuderen van de geschiedenis van de spiritualiteit in de Nederlanden tot 1750. De stichters van het genootschap waren erg productief: ze stichtten een bibliotheek (1925) en publiceerden een tijdschrift (Ons Geestelijk Erf - 1927) en een reeks boeken (Studiën en Tekstuitgaven van Ons Geestelijk Erf).
Het Ruusbroecgenootschap bleef een onafhankelijk onderzoeksinstituut tot 1973. In dat jaar werd het opgenomen - zonder zijn identiteit te verliezen - in de eveneens door Jezuïeten gestichte Universitaire Faculteit Sint-Ignatius Antwerpen (UFSIA) en in 2003 in de huidige Universiteit Antwerpen. Het Ruusbroecgenootschap is geaffilieerd met de Faculteit Letteren en Wijsbegeerte en heeft binnen deze faculteit een semi-autonome positie.
Geschiedenis van het Ruusbroecgenootschap en zijn bibliotheek (1925-2000)
In 2001 publiceerde bibliothecaris Frans Hendrickx een artikel over en zijn bibliotheek in het tijdschrift Vlaanderen.
Meer informatie over de vroege jaren van het Ruusbroecgenootschap kan gevonden worden in:
- Christian de Borchgrave, Eerst Vlaanderen voor Christus: de pionierstijd van het Ruusbroecgenootschap. Averbode: Altiora, 2001.